ANNEM YOK ARTIK - 3  

Umutsuz olmamak gerektiğini biliyorum,

Bu acımasız gecede

Yazgı diye birşey yok

İçinde yaşadığımız bu toplum öldürdü annemi

Çarpıntılarla hırpalanan yüreği

Dayanamayıp parçalandı sonunda

Şimdi toprak dolar gözlerine,

Artık istese de kımıldayamaz,

Yokluk esir aldı onu

Bağladı ellerini,kollarını sessizlik,

Çaresiz bile değil artık

Bir çocuk gibi korunmasız,

Karıştı bin yılın ölüsüne

Ama onun umutları

Benim de umutlarım olacak bundan böyle,

Çaresizleri korurken

Annemi de korumuş olacağım biraz

O dilediğince yaşayamadı ömrünü,

Varlığını özgürce geliştiremedi

Ama bütün insanlar,

Varlıklarını özgürce geliştirecekler birgün

Ve annemi hiçbir zaman unutmayacağım

Her ölüm kahramancadır,

Annem hepimizden önce yaşadı

Bu kahramanlığı

Eyy benim yüregim,güç ver bana

Eyy hayat güç ver bana

Anneme yaraşan şiirler söyleyim

Boşuna yaşamış olmasın o,

Sonsuzlaşsın

İçten,pürüzsüz dizelerimle...