 |
Cümlelerin sonundaki
noktalar durmamız için değil. Bir sonraki cümleye başlarken nefes
alıp geride kalan cümleyi gerektiği yere oturtmak için. Belki ufak
bir sekte... Herkesin cümleleri başka renktir ve herkesin cümleleri
başka durur hayatta. Biz cümlelerimizi yazdık. Biz izin verildiği
sürece yeni cümleler yazmaya devam edeceğiz.
Şiraze en Şiraze haliyle yolunda ilerliyor. Bizimle yürümek
isteyenler geliyor ve bize katılmak isteyenler en şık cümlelerini
veriyorlar. Buradayız, ya siz?
|
 |
Pencerelere
baktığımızda eğer siyah perdeler görürsek üzülüyoruz. Başımız öne
düşüyor. “Nasıl başka bir renge boyayabiliriz biz bu perdeleri?”
sorusu koşarak geliyor düşüncelerimize. Ve yazıyoruz...
Biri çıkıyor karşımıza. Saçları dalgalı, beyaz kazaklı, isteksiz
adımları. “Boş bir hayat” mırıltısı yükseliyor dudaklarından.
Gözlerimiz nemleniyor. “Hayatın anlamla dolu olduğunu nasıl
anlatabiliriz?” sorusuna takılıyoruz o an. Ve yazıyoruz...
Yazmanın bir yetenek olduğunu kabul ediyoruz elbet, lakin okumayı
bilmek de bizce bambaşka bir yetenek.
|
 |
Yapmak istediklerimi yapamadığımda, yapmak istemediklerimi yapmak
zorunda kaldığımda, migrenim tutmadığında, anjin olmadığımda,
haykıra haykıra türkü söyleyip de sesim kısıldığında yazıyorum.
Yazmak için çok sebebim var. Yazmamak için gereken tüm şartlar
olgunlaşsa da, su 100 0C’de kaynar gerçeğini es geçip yazmak
üzerinde direnç göstererek bütün illetlerin çökmüş olma ihtimalini
gözardı ediyorum. Çünkü yan odadan bir keman sesi yükseliyor. Sokak
lambaları dansla bu sese eşlik ederken ben harfleri güçlükle yanyana
getirmeye çalışarak anlamlı kelimeler oluşturmaya çabalıyorum. Hiç
kolay değil. Kimse bir başkasının hükmü altında yaşamayı artık kabul
etmiyor. Harfler bile uygun zemin hazır olmadan “uyumluluk” ilkesine
ters davranışlar sergiliyorlar. Yine de yazıyorum. Niye yazdığımı,
kime yazdığımı, ruh dengemi, kalp sağlığımı, düşük tansiyonumu, kot
pantolonumu ve güneş gözlüğümü boşverin. Bunların konuyla ilgisi
yok. Siz asl olana bakın. |
 |
 |
 |
En sevdiğimiz alan. Sesimizin çıkmadığı yerde
kalemimiz devreye girip bizim adımıza konuşuyor. Orada kimse var mı? |
 |
 |
Şair ve şiirleri... Mısraların alt alta nasıl
uyum içinde dizildiğini kendimize göstermek istedik. Biri
göstermeden göremiyoruz çoğu zaman. |
 |
 |
Üç beş resim. Kimi renkli, kimi renksiz.
Güvercinler, yerine ulaştırmak için sırtlandılar birer birer.
Leylekler darılıp göç ettiler en güneye. Anlaşılan çok kızdılar. |
 |
 |
